ტრანზიტის წესები

ტრანზიტული ფრენა გულისხმობს გადაჯდომას შუალედურ აეროპორტში გზაში საბოლოო დანიშნულების ადგილისკენ. ტრანზიტი შეიძლება იყოს ორი ტიპის: ერთი ჯავშნით (connecting flight) ან ცალ-ცალკე ჯავშნებით (self-transfer).

ერთი ჯავშნის შემთხვევაში ბარგი ავტომატურად გადაიტანება და ფრენის დაგვიანებისას ავიაკომპანია პასუხისმგებელია ალტერნატივაზე. ცალკე ჯავშნებით ბარგი თავად უნდა აიღოთ და ხელახლა ჩააბაროთ, რისკიც მთლიანად თქვენზეა.

ბევრ ქვეყანაში საერთაშორისო ტრანზიტის ზონაში ყოფნა ვიზის გარეშეა შესაძლებელი. თუმცა ზოგიერთ ქვეყანას ტრანზიტული ვიზაც სჭირდება. აშშ-ში და კანადაში ტრანზიტული ვიზა ყველა შემთხვევაში საჭიროა — აეროპორტშიც კი ფორმალურ შესვლაზე გადიხართ.

შენგენის ზონაში საქართველოს მოქალაქეებს ტრანზიტული ვიზა არ სჭირდებათ (უვიზო რეჟიმის წყალობით). დიდ ბრიტანეთში Airside Transit ვიზის გარეშეა შესაძლებელი, თუ არ ტოვებთ ტრანზიტის ზონას. UAE-ში და თურქეთში ტრანზიტი თავისუფალია.

თითოეულ აეროპორტს აქვს მინიმალური ტრანზიტის დრო (Minimum Connection Time). ისტანბულის აეროპორტი — 90 წუთი (საერთაშორისო-საერთაშორისო), ფრანკფურტი — 45-120 წუთი (ტერმინალის მიხედვით), ამსტერდამი — 50 წუთი, დუბაი — 90 წუთი.

რეკომენდებულია MCT-ზე მინიმუმ 30-60 წუთი მეტი დატოვოთ. რთული ტრანზიტების შემთხვევაში (ტერმინალის შეცვლა, იმიგრაციის გავლა) 3 საათი ოპტიმალურია. დიდ ჰაბებში ტრანზიტის პროცესი შეიძლება მოიცავდეს დამატებით უსაფრთხოების შემოწმებას.

საქართველოდან ყველაზე ხშირად ტრანზიტი ხდება ისტანბულში (Turkish Airlines, Pegasus), დუბაიში (FlyDubai, Emirates), აბუ-დაბიში (Wizz Air Abu Dhabi, Air Arabia Abu Dhabi) და ვარშავაში (LOT). ისტანბული საქართველოდან ევროპის, აზიის და ამერიკის მიმართულებით ყველაზე მოხერხებული ჰაბია.

დუბაი და აბუ-დაბი აზიის და ავსტრალიის მიმართულებით ხელსაყრელია. ვარშავა ჩრდილოეთ ევროპის და ჩრდილოეთ ამერიკის მიმართულებით გამოიყენება. თითოეულ ჰაბს აქვს თავისი უპირატესობა დროის, ფასისა და კომფორტის თვალსაზრისით.